ظروف مواد غذایی یکبار مصرف چقدر طول می کشد تا تجزیه شوند؟

این راهنما جدول‌های زمانی تجزیه را برای هر نوع ظروف معمولی پوشش می‌دهد، توضیح می‌دهد که واقعاً در داخل یک محل دفن زباله چه اتفاقی می‌افتد، و چارچوبی عملی برای دفع زمانی که کمپوست صنعتی در نزدیکی موجود نیست به شما ارائه می‌دهد.

سه اصطلاحی که گیج می شوند - و چرا مهم است

زیست تخریب پذیربه این معنی است که یک ماده می تواند توسط میکروارگانیسم ها تجزیه شود. مشکل: تقریباً همه چیز در نهایت واجد شرایط است، از جمله پلاستیک های معمولی. این کلمه تا حد زیادی تنظیم نشده است و چیزی در مورد مدت زمان تجزیه یا تحت چه شرایطی به شما نمی گوید.

کمپوست پذیرخاص تر است. یک محصول قابل کمپوست تایید شده باید در یک بازه زمانی مشخص (معمولاً 90 تا 180 روز) تجزیه شود، هیچ گونه باقیمانده سمی باقی نماند و استانداردهای شناخته شده ای مانندASTM D6400در ایالات متحده یا EN 13432 در اتحادیه اروپا. جزئیات مهم: اکثر محصولات کمپوست پذیر تایید شده فقط با این جدول زمانی مطابقت دارندتاسیسات کمپوست صنعتی- نه در سطل خانه و نه در محل دفن زباله.

قابل بازیافتیک دسته جداگانه است بازیافت یک سیستم پردازش مجدد مکانیکی است، نه یک فرآیند تجزیه. اکثر ظروف قابل کمپوست نمی توانند به سطل بازیافت بروند - این کار جریان بازیافت را آلوده می کند. برای نگاهی گسترده تر به نحوه اعمال این تمایزات در انتخاب بسته بندی، به راهنمای ما مراجعه کنیدبسته بندی سازگار با محیط زیست-.

زمان تجزیه بر اساس مواد

پلاستیک های معمولی: PP، PET و فوم پلی استایرن

استانداردظروف پلاستیکی مواد غذایی- جعبه‌های بیرون‌بر سفت و سخت، پوسته‌های فومی، ظروف اغذیه‌فروشی شفاف - در انتهای جدول زمانی قرار دارند. فوم پلی استایرن 500 سال یا بیشتر باقی می ماند. پلاستیک های PP و PET بین 400 تا 1000 سال طول می کشد. هیچکدام واقعاً زیست تخریب نمی‌شوند: نور فرابنفش و سایش فیزیکی آنها را به قطعات کوچک‌تر و کوچک‌تر - میکروپلاستیک‌های زیر 5 میلی‌متر می‌شکند که وارد خاک، آب و زنجیره‌های غذایی می‌شوند. راصفحه تحقیقات میکروپلاستیک FDAشناسایی آنها در نمونه های غذا و نوشیدنی را مستند می کند. تکه تکه شدن تجزیه نیست. زنجیره های پلیمری به طور نامحدود در محیط باقی می مانند.

یک سوال که خریداران معمولا مطرح می کنند: آیا ظروف فوم سیاه مشکل بزرگتری نسبت به ظروف شفاف دارند؟ از نظر شیمیایی، ماده رفتار یکسانی دارد - امابازیافت ظروف پلاستیکی سیاه سخت تر استزیرا رنگدانه کربن سیاه تجهیزات مرتب سازی نوری را مسدود می کند. برای اطلاعات کامل در مورد اینکه کدام نوع پلاستیک واقعاً قابل بازیافت است، به مقاله ما مراجعه کنیدقابلیت بازیافت ظروف پلاستیکی مواد غذایی.

PE-کاغذ پوشش داده شده: چرا اکثر لیوان های کاغذی را نمی توان بازیافت یا کمپوست کرد

لیوان های کاغذی استاندارد و جعبه های غذا با یک لایه پلی اتیلن نازک (PE) پوشانده شده اند تا از نشتی جلوگیری شود. لایه کاغذ می تواند در عرض چند ماه تحت شرایط مناسب تجزیه شود، اما پوشش پلی اتیلن هم از کمپوست سازی و هم بازیافت جلوگیری می کند. بیشتر تأسیسات کمپوست‌سازی کاغذ پوشش‌داده‌شده PE را نمی‌پذیرند، و بیشتر برنامه‌های بازیافت حاشیه‌ای نیز آن را رد می‌کنند، زیرا پوشش نمی‌تواند از فیبر جدا شود. در عمل، این ظروف معمولاً پنج سال یا بیشتر طول می کشد تا تخریب شوند - و در شرایط دفن زباله، جدول زمانی مشابه است. برای نگاهی دقیق به انواع پوشش، راهنمای ما بهپوشش های لیوان کاغذیتفاوت ها و آنچه را که باید جستجو کرد را توضیح می دهد.

ظروف مبتنی بر PLA و نشاسته ذرت-

PLA (اسید پلی لاکتیک) - که به عنوان پوشش کاغذی و در ظروف سفت و سخت مبتنی بر نشاسته ذرت-استفاده می‌شود، واقعاً قابل کمپوست است، اما فقط در شرایط صنعتی. دلیل آن شیمیایی است: زنجیره های پلیمری PLA از طریق هیدرولیز شکسته می شوند، فرآیندی که به دمای پایدار بالای 55 درجه نیاز دارد. تاسیسات کمپوست صنعتی این دماها را حفظ می کنند. اکثر انبوه های خانه به طور مداوم به آنها نمی رسند. تحت کمپوست صنعتی، ظروف مبتنی بر PLA ظرف 3 تا 6 ماه خراب می‌شوند. در محل دفن زباله، عملکرد آنها متفاوت از پلاستیک معمولی نیست. ماراهنمای ظروف آماده زیست تخریب پذیرنحوه ارزیابی وجود زیرساخت های کمپوست محلی قبل از تعهد به محصولات مبتنی بر PLA را پوشش می دهد.

نیشکر باگاس و فیبر بامبو

باگاس - محصول جانبی فیبری حاصل از فرآوری نیشکر - یکی از سریع‌ترین-مواد بسته‌بندی تجاری است که تخریب می‌شوند. تحت کمپوست صنعتی، معمولاً در 60 تا 90 روز تجزیه می شود. در یک توده کمپوست خانگی، بسته به رطوبت و دما، 90 تا 120 روز انتظار می رود. تجزیه نسبتاً سریع آن از ترکیب الیاف آن ناشی می‌شود: باگاس دارای سلولز و همی سلولز بالایی است (مواد تشکیلاتی که میکروب‌ها به بهترین شکل هضم می‌کنند) و لیگنین کمتری نسبت به مواد پایه چوب{10}}. بسیاری از محصولات باگاس را می توان در خانه کمپوست کرد، که به آنها یک مزیت عملی نسبت به PLA برای کاربران بدون دسترسی به تاسیسات صنعتی - می دهد، اگرچه ارزش بررسی یک گواهینامه خاص کمپوست پذیری خانگی را دارد.

ماظروف تاشو باگاس قابل کمپوستوکاسه های باگاسجزئیات گواهی را در صفحات محصول خود قرار دهید. برای مقایسه عملکرد مستقیم با پلاستیک،مقایسه باگاس در مقابل جعبه های پلاستیکیمرجع مفیدی است ظروف بامبو و الیاف کاه با سرعتی مشابه - 2 تا 6 ماه در محیط های کمپوست سازی طبیعی یا خانگی - تجزیه می شوند و به طور گسترده با گواهی کمپوست پذیری خانگی در دسترس هستند.

CPLA: گزینه کمپوست کردن آهسته-

CPLA (اسید پلی لاکتیک متبلور) برای مقاومت در برابر حرارت طراحی شده است - برای درب-نوشیدنی داغ و کارد و چنگال استفاده می شود. این ساختار کریستالی تجزیه را به طور قابل توجهی کند می کند: در حالی که PLA استاندارد در طی 3 تا 6 ماه تحت کمپوست صنعتی تجزیه می شود، CPLA معمولاً 12 ماه یا بیشتر طول می کشد. مانند PLA، به کمپوست صنعتی نیاز دارد و در محل دفن زباله یا کمپوست خانگی تجزیه نمی شود. برای برنامه‌های-غذاهای گرم که پایان زندگی مهم است، باگاس معمولاً کاربردی‌تر است.

آنچه در واقع در محل دفن زباله اتفاق می افتد

محل های دفن زباله بی هوازی هستند - مواد مدفون شده از اکسیژن جدا می شوند. بدون اکسیژن، فرآیندهای میکروبی هوازی که باعث ایجاد کمپوست می شوند، نمی توانند عمل کنند. به همین دلیل است که حتی موادی که به سرعت در محل مناسب کمپوست می شوند، در زمان دفن زباله به آرامی تجزیه می شوند یا اصلاً تجزیه نمی شوند.

نتیجه دیگری نیز وجود دارد: مواد آلی که در شرایط بی هوازی تجزیه می شوند، به جای دی اکسید کربن، متان تولید می کنند. متان یک گاز گلخانه ای قوی - در یک دوره 20 ساله است و تقریباً 80 برابر بیشتر از CO2 گرما را در هر واحد به دام می اندازد. با توجه بهEPA ایالات متحده، کمپوست کردن مواد آلی را از این مسیر{0}}تولید متان منحرف می کند. ارسال بسته‌بندی‌های قابل کمپوست تایید شده به محل دفن زباله نه تنها مزایای زیست‌محیطی خود را به ارمغان نمی‌آورد - بلکه فعالانه مواد آلی را به انتشار مضرتری نسبت به حالت پلاستیکی تبدیل می‌کند.

زمانی که کمپوست صنعتی در دسترس نیست

در ایالات متحده، کمتر از 200 واحد کمپوست در مقیاس کامل، بسته بندی مواد غذایی- آلوده را می پذیرند و بیشتر آنها در مناطق خاص مترو متمرکز شده اند. اگر منطقه شما دسترسی ندارد، در اینجا یک رویکرد عملی وجود دارد:

1. قبل از اینکه فرض کنید زیرساخت های محلی را بررسی کنید.وب سایت مدیریت زباله شهرداری خود را جستجو کنید، یا از یک مکان یاب کمپوست استفاده کنید تا ببینید آیا مجموعه ارگانیک کناری در منطقه شما بسته بندی قابل کمپوست تایید شده را می پذیرد یا خیر - برخی از برنامه ها این کار را می کنند.
2. علامت گواهینامه را بخوانید، نه فقط کلمه "کمپوست پذیر".به دنبال TÜV OK Compost HOME (قابل کمپوست خانگی)، گواهی BPI (صنعتی)، یا EN 13432 (صنعتی اتحادیه اروپا) باشید. مامروری بر قوانین بسته بندی اتحادیه اروپا و ایالات متحدهآنچه این علائم نیاز دارند را پوشش می دهد.
3. مواد را با آنچه واقعاً در دسترس است مطابقت دهید.سطل کمپوست خانگی: از کاغذ بدون پوشش، باگاس قابل کمپوست خانگی تایید شده یا الیاف بامبو استفاده کنید. عدم دسترسی به کمپوست: ظروف کاغذی بدون پلی اتیلن{1} بر پلاستیک های معمولی ترجیح داده می شوند - در محیط های طبیعی سریعتر تجزیه می شوند و قطعات میکروپلاستیک پایدار تولید نمی کنند.
4. قبل از دفع مجدد استفاده کنید.بسیاری از ظروف - از جمله مواد غذایی-درجه PP - از آنچه به نظر می‌رسند بادوام‌تر هستند. چندین بار شستشو و استفاده مجدد بدون در نظر گرفتن پایان عمر-در{4}}استفاده، تأثیر آن را کاهش می‌دهد. ماظروف مواد غذایی PP قابل مایکروویوبرای استفاده مکرر طراحی شده اند.

صدور گواهینامه در یک نگاه

اگر ظرفی فقط کلمه "زیست تخریب پذیر" را بدون علامت شناخته شده داشته باشد، تقریباً هیچ چیز در مورد آنچه پس از دفع برای آن اتفاق می افتد به شما نمی گوید. ماصفحه پایداریگواهینامه هایی را که هنگام تهیه بسته بندی به دنبال آن هستیم، تشریح می کند. برای طیف کاملی از گزینه های تایید شده، ما را مرور کنیدظروف مواد غذایی زیست تخریب پذیریا مواد را با استفاده از ما مقایسه کنیدراهنمای PP در مقابل PET در مقابل PS.